← Literature
कविता

ए देउता हो !

— नीरज सोडारी

ए देउता हो !

कसरि मिल्छौ हौ आकासमा?

को को जान्छौ

संग-संगै मर्निङ्ग वाल्क ?

कसरि मिलाउँछौ?

मुभिज नाइट

गेट टुगेदर

बर्थडे पार्टि

अनि कसरि

भागा लगाउँछौ हिसाबकिताब?

दुखाउँछौ तिमिहरु पनि

कोसेलिको अपुर्णतामा चित्त?

कि माथि छौ

सुख सयलभन्दा तिमिहरु?

यता त सकस पो छ त

मर्निङ्ग वाकमा

चौडा सडकका बाबजुत

ठोक्किरहेका छन टाउकाहरु

स्वयंसुखका खातिर

च्यातिरहेकाछन मान्छेहरु

अरु कसैका प्रेम-पत्र

सिर्फ,

एक साँझको जाडो कटाउन

झोसिरहेको छ मान्छे

कसैको भबिष्यमा अगुल्टो

ए देउता हो

अभाब हुन्छ तिम्रा तिर पनि ?

जस्तै,

ग्याँस सिलिन्डर

पानी,

रोजगारि

कि बाँड्छौ पो तिमिहरु

बिहानको मधुमास

तर किन मान्छेहरुलाई छेक्नुछ

अरुको आँगनको घाम ?

किन घचेड्नुछ

एउटै गुँणको दोश्रो बचेरो?

किन सिर्फ प्रतियोगिताका लागि

तृषित ओठमा,

दल्नुछ लिपिस्टिकको मलम?

ए देउता हो !

कसरि हेर्छौ हौ ऐना ?

हरेक प्रतिबिम्ब

अपुर्ण देखिन्छन यतातिर